Wędkarstwo to sztuka wymagająca cierpliwości, wiedzy i doświadczenia. Jednym z kluczowych czynników decydujących o sukcesie nad wodą są zapachy – a dokładniej te, które ryby lubią i które wpływają na ich zachowania żerowe. W tym artykule dowiesz się, jakie zapachy lubią ryby, jak wpływają one na efektywność przynęt oraz jakie zanęty warto wybierać. Wszystko poparte nauką i doświadczeniem praktyków!

 

Ryby mają doskonale rozwinięty zmysł węchu – szczególnie gatunki denne, takie jak karp, leszcz czy lin. Ich nozdrza są w stanie wykrywać związki chemiczne w wodzie w stężeniu znacznie niższym niż to, które jest wykrywalne przez człowieka. Z tego powodu odpowiednio dobrany atraktor może przyciągnąć ryby nawet z dużej odległości.

Badania przeprowadzone przez Chen et al. (2012) wykazały, że ryby reagują na zmiany zapachowe w wodzie już po kilku sekundach, co ma bezpośredni wpływ na ich decyzję o żerowaniu¹.

 

Na podstawie wieloletnich obserwacji i badań terenowych można wyróżnić kilka grup zapachów które lubią ryby, a które najczęściej wykorzystywane są w kulkach, liquidach i zanętach:

• wątroba
• krew
• mączka rybna
• rak
• kryl
• szprotka

Są to zapachy naturalnie występujące w diecie drapieżników oraz większych karpiowatych. Szczególnie booster na karpia z dodatkiem krwi lub wątroby sprawdza się w zimnej wodzie, kiedy ryby szukają wysokoenergetycznego pokarmu.

• truskawka
• wanilia
• banan

Kulki do zanęcania na karpia o aromacie owocowym są bardzo skuteczne latem. Przy wyższych temperaturach metabolizm ryb wzrasta, a one same są bardziej aktywne i chętniej reagują na zapachy wyraziste, ale niekoniecznie naturalne.

• czosnek
• chili
• kukurydza fermentowana

Takie zapachy działają stymulująco i potrafią przyciągnąć ryby w sytuacjach, gdy standardowe zapachy zawodzą. Fermentujące przynęty są popularne przy łowieniu w trudnych warunkach – mętnej wodzie lub miejscach o dużym nacisku wędkarskim.

Podsumowując jakie zapachy lubią ryby karpiowate – wysuwają się na prowadzenie zapachy intensywne.

Odpowiedź brzmi: tak, ale różnie. Gatunki takie jak lin, karp czy leszcz są bardzo wrażliwe na zapachy. Z kolei ryby drapieżne, takie jak szczupak czy okoń, reagują głównie na ruch i wzrok, choć także mogą być przyciągane przez odpowiednio dobrane przynęty z dodatkiem liquidu.

W badaniach Bauer & Schlott (2006), zaobserwowano, że karpie wykazują zwiększoną aktywność żerową w odpowiedzi na obecność aminokwasów aromatycznych w wodzie².

Często wędkarze łowiący ryby drapieżne używają liquidów jako dipów do sztucznych przynęt takich jak twistery, woblery itp. To wzmacnia szanse na dobre branie.

To najczęstszy nośnik zapachów. Dobrej jakości kulki do zanęcania lub haczykowe zawierają skoncentrowane aromaty, które powoli uwalniają się w wodzie. Często też wzmacnia się je dodatkowymi zapachami.

Liquid to skoncentrowany płyn zapachowy, który można dodać do pelletu, zanęty lub kulki proteinowej. Booster ma z kolei za zadanie wzmocnić zapach gotowej przynęty.

Gotowe zanęty z dodatkiem zapachu można łączyć z atraktorem wędkarskim lub pelletami, co tworzy skuteczną kombinację wabików.

Podsumowując wyniki dostępnych badań naukowych oraz doświadczenia wędkarzy, można uznać, że:

• ryby kierują się głównie zapachem i smakiem w poszukiwaniu pokarmu,
• różne gatunki preferują różne zapachy w zależności od pory roku i temperatury,
• skuteczność zapachów wzrasta w połączeniu z naturalnymi składnikami pokarmowymi,
• atrakcyjność zanęty można znacząco zwiększyć dodając zapachy karpiowe.

Bibliografia:

1. Chen, S.-B., Chen, W.-X., & Fan, Z.-T. (2012). Effect of Water Temperature on Feeding Rhythm in Common Carp (Cyprinus carpio haematopterus Temminck et Schlegel). Journal of Northeast Agricultural University (English Edition), 19(1), 57–61. https://doi.org/10.1016/S1006-8104(12)60039-7 ↩
2. Bauer, C., & Schlott, G. (2006). Reaction of common carp (Cyprinus carpio, L.) to oxygen deficiency in winter as an example for the suitability of radio telemetry for monitoring the reaction of fish to stress factors in pond aquaculture. Aquaculture Research, 37(3), 248–254. https://doi.org/10.1111/j.1365-2109.2005.01426.x ↩